مخفى نماند آنچه مذكور شد در صورتى بود كه قرائت سورهء عزيمه كلا أو بعضا عامدا أو جاهلا بوده باشد . و أما هر گاه سهوا بوده باشد اين منقسم به چند قسم مىشود ، نظر به اين كه تذكر به حقيقت حال يا بعد از دخول در ركوع است يا قبل از دخول در ركوع ، و در صورت أخيره يا بعد از فراغ از سوره است يا قبل از فراغ از آن ، و در صورتى كه قبل از فراغ سوره باشد يا بعد از فراغ از آيه سجده است يا در اثناى آيه سجده يا قبل از شروع به آيه سجده ، و در صورتى كه قبل از شروع به آيه سجده بوده باشد يا بعد از تجاوز از نصف سوره است يا قبل از آن ، پس مسأله منقسم مىشود به اين أقسام مذكوره : اول : آن است كه متذكر به قرائت سورهء عزيمه بعد از دخول در ركوع است ، تشكيكى در صحت نماز در اين صورت نيست ، كلامى كه در اين مقام هست اين است كه سجده بر اين شخص واجب هست يا نه ، بيان خواهد شد انشاء اللَّه تعالى . دوم : آن است كه متذكر به حقيقت حال شد بعد از فراغ از سوره لكن قبل از دخول در ركوع ، كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا اجتزاء به اين سورهء مقروه در حق اين شخص جايز هست يا نه ، بلكه لازم است قرائت سورهء ديگر نمايد ، ظاهر اين است كه اكتفاء به سورهء مقروه عزيمه نتواند نمود ، بلكه لازم است عود نموده قرائت سورهء ديگر نمايد ، نماز او در اين صورت صحيح خواهد بود حكم سجده مذكور خواهد شد ، و در مطالع الانوار ترجيح اجتزاء به قرائت سورهء مقروه داده شده . سوم : آن است كه متذكر به حقيقت حال شد بعد از فراغ از آيه سجده قبل از اتمام سوره ، و اين در صورتى مىشود كه سوره مقروه الم تنزيل يا حم فصلت بوده باشد ، حكم به عدم جواز اجتزاء در صورت ثانيه مستلزم حكم به عدم جواز